because it’s the 100th edition of international women’s day

I wish we didn’t need such a day (much less 100 of them). But since we do, it’s nice that Google got on board.

Advertisements

when the dog barks

I have been overworked and stressed out this past week, so I decided to indulge myself today. I went into the city this morning to get my hair cut, and picked up a number of semi-necessary things. Like new sheets. Which I’m sure you don’t really want to know about, even if they do make me really happy. (on a side note, it’s a good thing I know feminism is not about rejecting femininity, or I’d be worried that my  delight at such domestic things would disqualify me somehow.)

aren't they pretty?

Part two of today’s campaign to be nice to myself entails making cornbread. I love cornbread, but as it’s an unknown substance here in the Netherlands, I haven’t eaten it in years. (I remember being in Berkeley and being served cornbread along with my salad. I was so overjoyed, it was comical, especially to the Americans I was with to whom cornbread is nothing special.) Sadly, it only occurred to me this week that I could make it myself. I looked around the internet for a recipe and I’m going to try this one: cornbread with a touch of yogurt and maple syrup.

Say it with me: mmm. And also, keep your fingers crossed, because if it doesn’t work out, I may have to cry. Or go back into the city and buy more pretty things to console myself.

Either way, the day is looking up.

miss usa, hyphenated*

I read on Feministing.com a couple days ago that a Lebanese immigrant won yesterday’s Miss America title. And while there is no love in me for beauty pageants (well, except for the Little Miss Sunshine kind), I, along with Feministing, thought this was saying something:

AP

Fakih is likely the first Arab American, Muslim or immigrant to win Miss USA. If nothing else this says something about shifting standards of beauty in a culture dominated by representations of white women as attractive.

And although the first thing that popped into my head when I read the above paragraph on their site was how “exotic” looking women have always been deemed attractive because of their foreign quality (the kind of fetishism that we used to call “orientalism”), I really have to agree with the last sentence of their analysis:

Because what’s more mainstream “American” than competing in and winning the Miss USA contest?

Nothing, right? Congratulations, Rima Fakih. If you weren’t already, you are now officially part of the club.

*title taken from this post

over SGP gesproken

Als vrouw, als feminist, als gelovige vind ik dat ik een mening moet hebben over de uitspraak van de Hoge Raad over de SGP. Maar dat vind ik moeilijk. Als vrouw ben ik blij met de uitspraak. Als feminist kan ik namelijk niet achter een geloofsuiting staan waar vrouwen niet gelijkwaardig zijn. En ik weet wat veel van mijn christelijke vrienden nu zouden zeggen: “gelijkwaardig maar niet gelijk”. Nou, om het heel cru te stellen, dat is bullshit. De visie op gender dat SGP-sympathisanten propageren heeft niets met gelijkheid te maken. Op z’n best zijn vrouwen het zwakke geslacht, die voor de appel, voor de slang zijn gezwicht, en vooral geschikt zijn voor een verzorgende rol. In de kerk horen we te zwijgen, niet te spreken, en een man moet ons leiding geven. Soms gaat dit erg gemoedelijk, soms zijn er excessen, zoals christelijke versies van domestic discipline (klikken op deze link is op eigen risico – je moet er tegen kunnen). Hieruit blijkt een fundamenteel onvertrouwen in het vrouwelijk geslacht – dus praat me niet over gelijkwaardigheid!

Toen ik me op m’n 15e bekeerde tot het christendom kwam ik terecht in een gereformeerde kerk. Het stond bekend als progressief, wat meer zegt over de andere kerken in dat verband dan over de mijne. Progressief was het namelijk niet – vrouwen mochten, konden, hoorden niet in een ambt thuis, ook al deden we voor de rest alles achter de schermen. We hoefden geen hoedje op en rokje aan, maar verder waren alle rolbevestigende elementen aanwezig. Ik heb me lang proberen aan te passen, lang gedaan alsof ik er mee eens was, alsof het niet tegennatuurlijk voelde. Toen het uit ging met mijn ex(verloofde) kwam ik daar niet meer in de kerk, en dat is mijn redding geweest. Ik voelde me zo bevrijd dat ik niet meer onder die sociale controle stond, dat ik weer uit kon komen voor wat ik geloofde en wat belangrijk voor me was. De eerste tijd voelde het zelfs een beetje als uit de kast komen, dat ik niet meer de sociaal wenselijke antwoorden gaf maar zei wat ik echt dacht. Nu zit ik in een kerk waar ik me honderdmaal meer thuis voel – waar we mannelijke en vrouwelijke ambtsdragers hebben, waar ik elke zondag gelijkheid uitgedragen zie worden, waar ik meetel als vrouw, als individu, mijn eigen keuzes mag maken en anderen dat ook zie doen.

Het zijn die ervaringen van onderdrukking die me tot een feminist hebben gemaakt. En het zijn die ervaringen die zorgen dat ik achter gedwongen passief kiesrecht sta. Maar tegelijk hebben die ervaringen er ook voor gezorgd dat ik voorstander ben van individuele geloofsbeleving – dat ik niet kan zeggen wat voor jou goed is, maar dat jij dat zelf uit moet zoeken, in gemeenschap met anderen. Dus wat moet ik van dit artikel denken? Hier heb je nou echte SGP vrouwen aan het woord, die geloven in een strikte genderverdeling en “gelijkwaardig maar niet gelijk” en dus helemaal geen passief kiesrecht willen. Wie ben ik om te zeggen dat zij dat niet uit mogen dragen? Als ik tolerantie belangrijk vind, moet dat ook gelden ten opzichte van hen, toch?

Bovendien besef ik ook dat mijn negatieve ervaringen niet de enige mogelijke ervaringen zijn, dat mijn vroegere situatie  misschien wel terecht bepalend is voor de keuzes die ik maak, maar dat ik ze niet tot universeel geldend norm kan maken. Toch verzet every bone in my body (zoals dat zo mooi in het Engels gezegd kan worden) zich tegen zulke denkbeelden en blijf ik ze  schadelijk vinden en reken ik ze ook tot iets wat bestreden moet worden..

Het is wel duidelijk: ik ben er nog niet uit.

feminist pass

A couple of weeks ago (something like that) I did a quick post on Disney and feminism. A while later, I came across this post, in which the writer explained that a Disney movie was her first introduction to the suffrage movement. She included a scene of the movie, which I, in dashing off that earlier post, had totally forgotten about. So to balance things out, and also for your entertainment, I bring you: Mrs. Banks.

female fear

So I guess it’s not a surprise that I read a lot of blogs devoted to feminism and/or gender issues. Today I was over at Equal Writes, and read this piece called "Fear and female experience". Basically, the post was about how women sometimes need different things than men to feel safe. I agree with the sentiments expressed, and I am impressed by how lucidly she was able to talk about her fears. And especially how she recognizes that although her fear is not always rational, it is real and therefore something to be respected and reckoned with. Amen to that. I try to ignore my fears because I don’t like having to choose between safety and independence, which works out okay as long as I’m on my bike and theoretically faster than any potential danger. I hope that one day, when, if I have a daughter, that she won’t need to be afraid.

And in that light, perhaps it’s relevant to note that today is the International Day for the Elimination of Violence against Women. The UN designated this day in 1999 to mark the murders of the Maribel sisters in the Dominican Republic in 1960. I’ve linked to the Wikipedia page for those of you that might want more information.